Omdat nabijheid onze grootste behoefte is
Is verwijdering onze grootste bedreiging
en is hechting de fundamentele oplossing

De mens…wat een intrigerend wezen…

Al zolang ik me kan herinneren, vraag ik mij af waarom mensen doen wat ze doen en wat maakt dat we allemaal zo verschillend zijn?

Waarom groeit de een op met een berg zelfvertrouwen en de ander in onzekerheid?
Hoe komt het dat de ene persoon wordt voortgedreven door prestaties of een vlotte babbel
en de ander timide en verlegen is?
Als we een been breken, is het de normaalste zaak van de wereld dat we naar een dokter gaan.
Doen we dit niet, dan groeit de breuk waarschijnlijk ook wel weer aan, maar verkeerd of scheef.
Als we psychisch vastlopen of het moeilijk hebben om wat voor reden dan ook willen we het vaak alléén oplossen.
Of we stoppen het weg en denken we dat het wel overwaait.
Gevolg: een breuk die scheef aangroeit waardoor er “kronkels” in ons systeem kunnen ontstaan.
Door deze “kronkels” kun je last krijgen van allerlei lichamelijke klachten als hoofdpijnvastzitten van spieren en gewrichten, buikpijn etc. Je kunt er letterlijk ziek van worden. Maar ook depressie en burn-out kunnen gevolg zijn van onverwerkte gebeurtenissen of emoties.

 





Mijn naam is Marieke, geboren in 1983,
getrouwd, en trotse moeder van twee zoontjes van 1,5 en 3 jaar oud
en bonusmoeder van een 15 jarige meid.

Je hoeft niet alles alleen te doen! Hulp vragen is een teken van zelfkennis en de start van een nieuwe ont-wikkeling!

Je hoeft niet alles alleen te doen, dit heb ik zelf ook mogen leren (en we blijven uiteraard leren!).
Want vroeg volwassen worden, een groot verantwoordelijkheidsgevoel voelen voor alles om je heen,
een sterk rechtvaardigheidsgevoel hebben en altijd willen zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft,
maakt vaak dat je wel voor anderen zorgt, maar moeite hebt om voor jezelf te zorgen of om hulp te vragen.
Je raakt op een gegeven moment uitgeput.
De energie stroomt uit je weg mede omdat je jezelf ergens achteraan in de rij plaatst.
De HSP’ers onder ons zullen dit ook heel erg herkennen! (zie blog: HSP).

Met compassie voel ik de wereld om mij heen. verhalen over wat een ander meegemaakt heeft kunnen me diep raken.
Dat ik mijn eigen vader op vierjarige leeftijd verloor daar stond ik nooit zo bij stil,
“ik kan tenslotte van geluk spreken dat ik nog zo klein was dat ik er niks meer vanaf weet” was mijn overlevingsmotto!
(aan zelfcompassie viel nog het een en ander te sleutelen).
Het was nu eenmaal zo! en door! Samen met mijn moeder en mijn twee broers.
En we hadden toch zo geboft met de nieuwe partner van mijn moeder die rond mijn zesde jaar in ons leven kwam
dat ik ook hem niet in diskrediet wilde brengen, hij hoorde tenslotte nu bij ons gezin. Daar was ik zo dankbaar voor.
(En ik ben tot op de dag van vandaag dankbaar dat hij in ons leven is gekomen!)

Maar ik stopte mijn eigen pijn en verdriet weg en ging positief door met leven! Heel fijn als je positief door kunt gaan natuurlijk maar als het een overlevingsstrategie is en het verdriet is weggestopt, vecht het zich op een bepaald moment toch weer naar buiten.
En ja dat kan ook 30 jaar later zijn! of nog later.

Feit is dat iedereen, vroeg of laat in het leven een pijnlijke gebeurtenis meemaakt. of dat nu het verlies van een dierbare is, of misbruik, mishandeling, manipulatie, scheiding, het niet gezien worden in wie je daadwerkelijk bent, je niet begrepen voelen, heftige gebeurtenissen rondom de zwangerschap of bevalling, bepaalde druk van buitenaf, noem maar op.
Pijnlijke en verdrietige gebeurtenissen mogen een plek krijgen. Ze mogen gezien worden. En als het gezien wordt, komt er ook verlichting.
Dan gaat de energie weer stromen en kun je jezelf bevrijden van dat wat in jou vast zit.

Je kunt niet om de gebeurtenissen in je leven heen, maar je kunt wel, wanneer de tijd er rijp voor is leren hoe je ermee om mag gaan.
Alles wat er is mag gezien worden en een plek krijgen, pas dan kun je ook echt je eigen plek innemen en je eigen leven leiden.
Die kans ligt er! voor iedereen!

Pijn hoort bij het leven.
Zonder pijn is er weinig waardering voor wat er wel is. Dus het cadeautje van de pijn is de andere kant van de medaille:
voelen dat je leeft! dankbaarheid voor de kleine dingen in het leven, Kleine dingen wat eigenlijk vaak hele grote dingen zijn!

Ben je zelf de draad even kwijt?
loop je leeg? Ben je hoogsensitief of misschien je kind? Voel je een leegte of voel je je niet begrepen?
wil je graag het heft weer in eigen handen nemen en leren om je eigen plek in te nemen
of wil je meer inzicht in je familie- en of hechtingspatronen?

ik leid je graag rond door de interessante wereld (jouw wereld) van je innerlijk kind, hechting en familiesystemen!
Je innerlijk kind heeft je zoveel te vertellen.
Inzicht in hoe jouw hechtingsproces is verlopen creëert de mogelijkheid voor jou om de cirkel te doorbreken en het anders te gaan doen.
En je familiesysteem en je afkomst bepalen meer in je leven dan je denkt.
We nemen het van jongs af aan mee en zetten het ons verdere leven in, allemaal onbewust!

Inzicht in de wereld van je innerlijk kind, jouw hechtingsproces, en je familiesysteem kunnen je leven veranderen!

Onze methodieken zijn allen gebaseerd op het aanspreken van het zelfhelend vermogen van de mens. Alle antwoorden zitten namelijk in jezelf. We zijn er dan ook op gericht om het beste uit jezelf te halen!

Neem gerust contact op voor een  intakegesprek




 

Mijn kernwoorden zijn:

                   
                                   Veiligheid                                     

Vertrouwen

verbinding


Zelfreflectie


inzicht

 
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn