Help, een samengesteld gezin, hoe nu?!

 


Toen ik mijn huidige man leerde kennen was hij gescheiden en had hij een dochter van 9 jaar.
Altijd had ik geroepen ” voor mij geen man met kinderen”, en tja soms wordt datgene, waarover je het hardst roept dat niet te willen, keiharde werkelijkheid en een van de grootste uitdagingen in je leven!




Ineens ben je dan “bonus”moeder
of stiefmoeder (wat een akelig woord).
Een stiefmoeder doet vaak denken aan een heks of aan een boos persoon
die haar stiefkind(eren) allerlei nare klusjes op laat knappen.

Het vergt tijd, een goede introductie! en heel veel geduld,
(heel heel veel geduld) om enerzijds een stabiele relatie op te kunnen bouwen met je partner en anderzijds met de kinderen van je partner.
En dan ben je er nog niet want in dit hele nieuwe systeem waarin je terecht komt en deel van uit bent gaan maken kom je ook nog eens terecht in een ander systeem namelijk dat van de ex-partner.
En zeg nu eerlijk: een ex-partner die een nieuwe man of vrouw moet verwelkomen in het leven van haar/zijn kind, dat is alles behalve gemakkelijk.
Net zoals het alles behalve gemakkelijk is om de rol als bonus- of stiefmoeder/vader aan te nemen.
Op beide rollen zitten enorm veel overtuigingen en deze overtuigingen gaan heel erg diep. Ze raken ons diep in de kern en als we niet op een gezonde manier met elkaar een weg zien te vinden dan kan dit ENORM belastend zijn voor de kinderen en voor het hele systeem.

Breng je zelf ook nog kinderen mee in het nieuwe gezin dan heb je nog een grotere uitdaging, hoe gaat dit onderling allemaal passen, hoe voeden we op?
Komt er nog gezinsuitbreiding? Ook dan moet het systeem weer een nieuwe balans vinden!

Hoe ga je hier in vredesnaam mee om?! Hoe werk je samen, hoe communiceer je, hoe ga je om met dingen die je niet kunt veranderen? Hoe ga je om met gevoelens van onmacht en onrecht, waar word je zelf geraakt, waar vind je troost, begrip en een luisterend oor want vooral ook dat laatste heeft een (stief)ouder ook nodig. Herken jij jezelf hierin en wil je je verhaal kwijt? Heb je behoefte aan een luisterend oor en wil je weten hoe jij in je kracht kunt blijven staan?
Neem dan contact met me op!
Gun jezelf om het beste uit je jezelf te halen en het beste uit je gezinssituatie.

Hartegroet,

 



Marieke, LifeTwist

 

                                
Facebook
Twitter
LinkedIn

Waarom is het zo belangrijk dat een kind zich hecht?

bron; Gordon Neufeld

Waarom is het zo belangrijk dat een kind zich hecht?

Het lange termijn doel van hechting is groei en volwassenwording zodat het kind zich als afzonderlijk persoon kan ontwikkelen.
Als we willen dat onze kinderen zich goed ontwikkelen en zich als een eigen identiteit neer kunnen zetten moeten we ervoor zorgen dat we tijd steken in het hechtingsproces zodat het kind zich veilig en voldaan voelt. Het kind voelt dat jouw nabijheid, aandacht en liefde vanzelfsprekend is en niet iets is wat het moet opeisen of wat er alleen is als ze goed gedrag vertonen of presteren.

Als een kind goed gehecht is voelt het zich veilig bij jou en is er rust in de hechtingsrelatie. Dit geeft het kind ruimte om te exploreren, erop uit te gaan, vanuit jouw veilige basis mag het kind zichzelf en de wereld om hem/haar heen ontdekken.

Als een kind vastloopt in zijn ontwikkeling zal hij/zij zich niet als afzonderlijk persoon ontwikkelen. Daardoor kan het geen gezamenlijkheid beleven zonder verlies van eigenheid.

Een voorbeeld van gezamenlijkheid beleven zonder verlies van eigenheid is :

Zout en peper

kop en schotel

 

Ze horen bij elkaar maar hebben ieder een eigen uiterlijk, identiteit en functie.

Een voorbeeld van iemand die geen gezamenlijkheid kan beleven zonder verlies van eigenheid is iemand die geen eigen mening heeft, of iemand die met iedereen meepraat.
Iemand die zichzelf steeds verliest in een relatie of iemand die zichzelf als kameleon opstelt om zich overal aan te passen.

Dit kan een gevolg zijn van vroegtijdige socialisering; kinderen vroegtijdig leren om zich aan en in te passen in het systeem en sociale groepen voordat ze een eigen ik ontwikkelen.
Het kan ook komen door altijd maar de vorm van het kind voorop te stellen: het kind leren dat de buitenkant zoals prestaties en verwachtingen belangrijker zijn dan de binnenkant.
Ook het vaak tegen kinderen zeggen dat ze iets goed zelf kunnen en geen baby meer zijn kan de hechtingsrelatie in het gedrang brengen.

Wat als je partner of iemand die belangrijk voor je is tegen je zou zeggen:
 “vanaf nu doe ik niets meer voor je wat je zelf ook kunt.”
Het gaat om de relatie! Als een kind de verbinding even kwijt is zijn wij er als ouders voor om te zorgen dat de verbinding weer hersteld wordt, en ja dat betekent dat we op zo’n moment dingen voor ze doen die ze eigenlijk ook goed zelf kunnen. We dragen ze de trap op, we doen ze de jas aan, strikken de veters, lezen ze voor, we laten ze voelen dat we hen lief hebben en dat we met liefde voor ze zorgen, en dat deze liefde ook nooit op is!  Zo voelt het kind zich weer veilig in de hechtingsrelatie en gaat de ontwikkeling van het kind weer op een natuurlijke wijze verder, zonder dat we aan ze trekken of duwen. De ontwikkeling van een kind gaat vanzelf als het zich verzorgd voelt, er veel liefde is en als er niet te veel tegenzit.

Het korte termijndoel van hechting is ontvankelijkheid voor zorg.

Door hechting staat het kind open voor zorg en leiding. Het kind kijkt op naar je, en heeft vertrouwen in je om zich te laten verzorgen. Er is het natuurlijke verlangen om lief te zijn voor degene aan wie men zich hecht. Hierdoor kan je het kind bereiken, staat het kind open voor je.

Vanuit de alfapositie ben jij als opvoeder het antwoord: We gaan ons zo aanbieden door te zorgen, leiden, de weg te wijzen.                                          

Het kind is gemaakt om niet zomaar iedereen als verzorger te aanvaarden!
Ontvankelijkheid voor zorg omvat o.a. :

  • aanwijzingen aannemen

  • troost krijgen (emotie is de motor van volwassenwording! We moeten voelen om te kunnen groeien).

  • zich thuis voelen

  • open staan voor invloed

  • onderwijsbaarheid

Leerkrachten kunnen bijvoorbeeld allerlei mooie dingen doen maar de grootste factor is:
Staat het kind open voor onderwijs?
Ontvankelijkheid voor zorg is relatie gebonden, daarom moet het kind zich hechten aan volwassenen die voor hen zorgen/willen onderwijzen.

In een rol gerichte maatschappij wordt er van je verwacht dat je iemand volgt omdat diegene een bepaalde rol heeft. (politieagent, regering, leraar, ouder). Maar het is niet omdat je die rol hebt, dat de ander jou in die rol aangenomen heeft! Je rol op zich geeft je geen macht. Hechting doet dat wel. In een relatiegerichte samenleving sta je dan ook open voor iemands invloed, wil je iemand volgen omwille van de relatie die je met hem of haar hebt. Vriendschap is hier een mooi voorbeeld van, net als partnerschap. Het gevolg van een relatiegerichte samenleving is dat je op een veel intuïtievere manier met elkaar om gaat.

De focus ligt heel vaak op gedrag: het kind moet lief zijn!
MAAR, wil kind zelf lief zijn voor jou? Is er in het kind het natuurlijk verlangen aanwezig om lief te zijn voor jou? Het kind wil dit enkel zijn aan wie men gehecht is. Aan wie je gehecht bent, die volg je .

Zo nee, dan kan je je kind niet bereiken, en staat het niet open voor jouw macht en invloed. Op korte termijn kan je ‘goed gedrag’ van een kind aanleren door trucs, machtsmiddelen als dreigen, straffen en belonen maar op lange termijn werkt dit niet!
Het is een natuurlijk verlangen, je ontwikkelt het binnen de relatie: Is het niet aanwezig dan spreken we van een relatieprobleem en niet van een gedragsprobleem!
Echter, het is nooit te laat om een hechtingsrelatie op te bouwen.

 


   Daar waar we ons hechten is ons thuis.

bron: Gordon Neufeld

 

 

 

Facebook
Twitter
LinkedIn

Ben jij je bewust van jouw ijsberg?

Als 90 – 95 % van je gedrag aangestuurd wordt door jouw onderbewuste, hoe interessant is het dan om daar eens een kijkje te nemen?!
Je hebt wellicht al van alles gedaan aan de oppervlakte: op gedragsniveau, op symptoombestrijdingsniveau
(een pilletje tegen hoofdpijn, eetbuien tegen verdriet, vluchten in ons werk, het uitstellen om dat ene gesprek aan te gaan, weglopen voor problemen, vele tips en ‘weet je wat jij eens zou moeten doen’ ter harte genomen).
Dit zijn allemaal gedragingen die aan de oppervlakte plaatsvinden maar die op de lange termijn het probleem niet op gaan lossen!

Inzicht in je onbewuste processen kunnen je zoveel brengen! Het maakt dat je patronen kunt doorbreken,
je kunt helen en je daadwerkelijk het leven mag gaan leiden waar jij gelukkig van wordt!

neem nu contact op voor een intakegesprek:

 

 

Facebook
Twitter
LinkedIn